Kalabalıkta yaşamak hepimiz için artık bir zorunluluk olmaya başladı. Kimimiz bundan hoşnut iken kimimizde son derece rahatsızız. Büyük çoğunluğumuz istemesek de bu tarz yaşamaya mecburuz, Özellikle büyükşehirlerde o kadar dar bir alanda yaşıyoruz ki yolda yürürken, parkta otururken, spor yaparken, çalışırken veya restorandayken hep iç içeyiz başkalarının muhabbeti, öfkesi, sevinci, şaşkınlığı ilgisiz de olsak bizi de içine çekiyor.

 Kulaklara hücum eden binlerce nahoş ses! durdurmak mümkün değil, bu hücum nüfuz ettiği bünyede kimi zaman sessizce, kimi zaman öfke patlaması ile olarak yansıtıyor kendini. Toplumsal bir sinir krizine dönüşüyor neticede. 

 Spor yaparken yan yana geldiğimiz ve heyecanına, sporculuğuna hayran bırakan genç, konuşmaya başladığında küfrün ve kabalığın canlı abidesi haline dönüşüyor. Yürüyüş sırasında gayri ihtiyari yanından geçerken iki dakikada maruz kaldığımız küfrün sayısı belli değil, Toplumumuzun sohbeti, hitabeti, şakası hatta nasihati bile hakaret ve sövme yarışı olmuş. Özellikle ortaokul ve lise çağlarındaki gençlerin yakışmayacak seviyede argo konuşmaları ve bundan keyif almaları utanılacak bir seciye. Millet olarak okumada, yazmada, sanatta, şiirde, hikayede değil de argoda, küfürde, hakarette, yergide yarışıyoruz

 Lüğat’ta kelimemi kalmadı hayut biz mi öğrenemiyoruz, dört kelimelik bir cümle kursak ikisi argo, ikisi küfür birinin de anlamını bilmiyoruz. 

 Halbuki biz çocuklarımızı sadece matematik, fen, kimya öğrensinler diye okula göndermiyoruz. Dinlemeyi, düşünmeyi, konuşmayı öğrensinler istiyoruz. Öğretmenlerimiz, anneler, babalar durumun farkında değil miyiz? Ya da yavrularımızı başıboş mu bıraktık ?

 Düşünce söze, söz fiile dönüşürmüş. Ne diyor Mevlana Hazretleri ‘’ Ağzınızdan çıkardığınız sözlerle dünyada olabilecek ihtimalleri uyandırırsınız. Güzel kelimeler söyleyin ki güzel ihtimaller uyansın’’