Bu yıl biterken takvime bakmadım.

Takvimler zaten hep ileri gidiyor.

Ben insanların yüzüne baktım.

Kasada beklerken gözlerini kaçıranlara,

sınav çıkışı sessizleşen çocuklara,

akşam haberlerinde içi sıkışıp kanalı değiştiren annelere…

2025, zor bir yıl oldu.

Ama bu ülkede zorluk artık bağırmıyor.

Alışkanlık gibi yaşanıyor.

İnsan en çok buna üzülüyor.

Herkes bir yerlere yetişmeye çalıştı bu yıl.

Faturalara, sınavlara, gündemlere…

Ama kendine yetişemedi çoğu.

Yorulduğunu bile fark edemeden yaşamaya devam etti.

Adalet kelimesi çok geçti bu yıl.

Ama adalet duygusu o kadar sık geçmedi.

Eşitlik konuşuldu,

ama herkes aynı yerden dinlemedi hayatı.

Bazıları hep biraz daha yüksekten düştü.

Bir yerde, bu ülkede yaşamanın ortak bir hâli oluştu:

İçten içe bilmek ama yüksek sesle söyleyememek.

Yanlışı görmek ama “şimdi sırası değil” demek.

İnsanın kendini bile ertelediği bir yorgunluk…

Bu yorgunluk en çok çocuklara siniyor.

Onlar erken büyüyor, erken susuyor.

Kadınlar güçlü olmak zorunda bırakılıyor;

sanki yorulmak bir hak değilmiş gibi.

Ve herkes biraz daha “idare ederek” yaşamayı öğreniyor.

Bu ülkede umut artık yüksek sesle söylenmiyor.

Çünkü kırılgan.

Çünkü çabuk inciniyor.

O yüzden içte tutuluyor.

Bir çocuğun “ben yine deneyeceğim” demesinde,

bir annenin gece herkes uyuduktan sonra kurduğu sessiz cümlelerde,

bir öğretmenin sınıf kapısını her şeye rağmen açmasında…

Yeni yıl dilekleri kolay.

Ama insan bazen dilek değil,

biraz nefes istiyor.

Normal bir hayat.

Korkmadan büyüyen çocuklar,

güçlü olmak zorunda bırakılmayan kadınlar,

geleceği sadece sabırla değil, güvenle bekleyebilmek…

Yeni yıldan mucize beklemiyorum.

Ama şunu istiyorum:

Yanlışı doğru isimleriyle söyleyebilecek kadar cesaret,

doğruyu savunabilecek kadar vicdan,

ve birbirimizi duymaya yetecek kadar sessizlik.

Belki her şey değişmez.

Ama biz, her şeye rağmen,

alışmamayı başarabiliriz.

Çünkü bazen bir ülkeyi ayakta tutan şey,

umut değil;

vazgeçmemekte ısrar eden insanlardır.

Yeni yılımız kutlu olsun