Eskiden köşe yazıları daktilo sesiyle başlardı. Şimdi bildirim sesiyle başlıyor.

Hatta bazen… bir satır bile yazmadan.

Çünkü artık yazan sadece insan değil.

Yapay zekâ, bizim yerimize düşünüyor mu, yoksa bizi daha iyi düşünmeye mi zorluyor?

Asıl soru bu.

Bir zamanlar “kalem güçlüdür” derdik. Şimdi kalemin yerini klavye aldı, klavyenin yanına da algoritma oturdu. Üstelik sessiz. Ne çay istiyor ne de ilham bekliyor. Uykusuzluk yok, ego yok, gecikme yok. Ama bir şey eksik.

Vicdan.

Yapay zekâ bize hız verdi.

Bilgi verdi.

Hatta üslup bile verdi.

Ama dert verdi mi?

Köşe yazısı dediğin biraz dert işidir.

Bir haksızlığa takılıp kalmak,

Bir cümleyi içinden söküp atamamak,

“Bunu yazmasam olmaz” demektir.

Yapay zekâ ise “olmaz” demez.

“Olabilir” der.

İstatistiklere göre, en makul şekilde.

İşte tam burada başlıyor yeni nesil köşe yazarlığı.

Artık mesele “kim yazdı?” değil.

Mesele “neden yazıldı?”

Yapay zekâyla yazılmış bir yazı, eğer bir insanın derdini taşıyorsa, okunur.

İnsan yazıp hiçbir şey söylemiyorsa, kaybolur.

Belki de bu çağın köşe yazarı;

 Yapay zekâyı kullanan ama yükü sırtlanan sorumluluğu devretmeyen kişidir.

Çünkü algoritmalar cümle kurar.

Ama bedel ödemez.

Ve unutmayalım:

Tarihte hiçbir köşe yazarı, “çok mantıklıydı” diye hatırlanmadı.

“Cesurdu” diye hatırlandı.

Yeni nesil köşe yazısı da tam burada duruyor:

Teknolojinin hızında, insanın kalbinde.