Gaziantep meteoroloji literatürüne girecek türden bir yağışla karşı karşıya kaldı. Kısa sürede etkisini artıran ve dar bir alanda yoğunlaşan “hücre yağışı”, bazı mahallelerde hayatı felç etti. Sokaklar suyla doldu, araçlar yolda kaldı, esnaf kepenk kapatmak zorunda kaldı. Günün sonunda geriye yine aynı görüntüler kaldı: su, çamur ve çaresizlik.

“Hücre yağışı” denildiğinde, kulağa teknik ve kaçınılmaz bir doğa olayı gibi geliyor. Doğru, bu tür yağışlar ani ve yoğun olur. Ancak mesele sadece yağışın şiddeti değil, o şiddete karşı ne kadar hazırlıklı olduğumuzdur.

Bugün yaşanan tabloyu yalnızca doğaya bağlamak kolaycılık olur. Çünkü aynı şehirde, aynı yağış altında bazı bölgeler nispeten etkilenmezken bazı bölgelerin adeta suya teslim olması bize başka bir gerçeği işaret ediyor: altyapı eşitsizliği ve plansız kentleşme.

Yağmurun suçu yok. O, görevini yapıyor. Asıl soru şu: Şehir görevini yapıyor mu?

Yıllardır dile getirilen yağmur suyu hatları, drenaj sistemleri ve dere yataklarının korunması gibi konular, her felaket sonrası yeniden gündeme geliyor, sonra yine unutuluyor. Oysa bugün yaşananlar bir “ilk” değil. Belki de en tehlikelisi, artık bu manzaralara alışıyor olmamız.

Hücre yağışı bir doğa olayıdır, evet. Ama felakete dönüşmesi bir tercih değildir—bir sonuçtur. Önlem alınmadığında, planlama yapılmadığında ve riskler ciddiye alınmadığında ortaya çıkan kaçınılmaz bir sonuç.

Bugün Gaziantep’e düşen sadece yağmur değildi; aynı zamanda bir uyarıydı. Daha güçlü yağışların, daha büyük risklerin habercisi bir uyarı…

Şimdi karar zamanı:

Her yağmur sonrası aynı cümleleri kurmaya devam mı edeceğiz?

Yoksa bu kısır döngüyü kıracak kalıcı çözümler için gerçekten harekete mi geçeceğiz?

Çünkü doğa beklemez. Ve bir sonraki hücre, daha ağır gelebilir.

#gaziantep

#hücreyağışı