Bir zamanlar alın teriyle evini geçindiren, çocuk büyüten, ülke ekonomisine yıllarca katkı sunan milyonlarca emekli bugün tek bir sorunun etrafında birleşiyor: “Geçinebilecek miyiz?”

Türkiye’de emeklilerin gündemi artık yalnızca maaş zamları değil. Asıl mesele, ay sonunu getirebilmek. Markete girildiğinde fileyi dolduramamak, pazarda fiyat etiketlerine uzun uzun bakmak, ilaç masraflarını hesaplayarak hareket etmek bugün birçok emeklinin ortak gerçeği haline gelmiş durumda.

Özellikle büyükşehirlerde olduğu kadar Anadolu kentlerinde de emekliler için hayat giderek zorlaşıyor. Gaziantep gibi üretimin ve ticaretin güçlü olduğu şehirlerde bile emeklilerin en sık dile getirdiği konu aynı: Artan hayat pahalılığı karşısında maaşların yetersiz kalması.

Elektrik, su, doğalgaz, kira ve temel gıda harcamaları düşünüldüğünde, birçok emekli maaşını daha ayın ortasında büyük ölçüde tüketmek zorunda kalıyor. Bayram ikramiyeleri, ek destekler ve dönemsel zamlar elbette önemli görülüyor ancak emeklinin temel beklentisi geçici çözümler değil; sürdürülebilir bir yaşam standardı.

Bugün bir emeklinin beklentisi aslında çok büyük değil. Kimse lüks istemiyor. İstenen; torununa harçlık verebilmek, pazardan gönül rahatlığıyla alışveriş yapabilmek, sağlık harcamalarını düşünmeden doktora gidebilmek ve ay sonunda borç hesabı yapmadan yaşayabilmek.

Unutulmamalıdır ki emeklilik, yıllarca verilen emeğin ardından gelen dinlenme dönemi olmalıdır; ekonomik kaygılarla mücadele edilen ikinci bir çalışma hayatı değil.

Toplumun hafızasını taşıyan emeklilerin sesi yalnızca zam dönemlerinde değil, her zaman duyulmalı. Çünkü bir ülkede emeklinin yaşam standardı, sosyal adaletin en önemli göstergelerinden biridir.

#Emekli