Bazı geceler vardır, takvim yaprağından ibaret değildir. Regaip Kandili de onlardan biri. Yılın akışı içinde durup nefes almamızı isteyen, kalabalığın içinden “bir kendine bak” diye seslenen müstesna bir durak.

Regaip; istemek, umut etmek, yönelmek demek. Ama sadece dilek listeleri hazırlanan bir gece değildir bu. Asıl mesele, ne istediğimizden çok neyi neden istediğimizdir.

Bugün Regaip gecesini idrak ederken eller semaya açılıyor, dualar ediliyor. Elbette bu çok kıymetli. Fakat belki de en az bunun kadar önemli olan, kalbimizi de açabilmek. Kırdıklarımızı hatırlamak, ihmal ettiklerimizle yüzleşmek, “sonra yaparım” dediklerimizi ertelemeden ele almak.

Hayat hızlı. Her şey acele. İnsan da bu hızın içinde kendini ihmal ediyor. Regaip Kandili, işte tam burada duruyor karşımıza. “Bir dur” diyor. “Sadece isteme, fark et.”

Fark et ki;

Şükredecek çok şeyin var.

Helalleşecek insanlar var.

Onarılacak kırıklar, söylenecek geç kalınmış cümleler var.

Bu geceyi sadece bugüne ait bir manevi iklim olarak görürsek eksik kalır. Regaip, bir gecelik değil, bir yön tayini çağrısıdır. Daha merhametli olmaya, daha adil davranmaya, daha az yargılayıp daha çok anlamaya davettir.

Belki de bu Regaip’te en büyük dua şudur:

Kalbimizi temiz tutabilmek, niyetimizi doğru yerde sabitleyebilmek ve yarına bugünden daha iyi bir insan olarak uyanabilmek.

Çünkü bazen en büyük dilek, daha iyi biri olabilmektir.

Regaip Kandilimiz mübarek olsun.