Kışın uzun ve soğuk günleri geride kalırken, doğa sessizce ama derinden bir uyanışa hazırlanır. Takvimler şubat sonunu gösterdiğinde Anadolu insanı gökyüzüne daha umutla bakar. Çünkü bilir ki cemre düşmüştür. Önce havaya, sonra suya ve en son toprağa…

Cemre; sadece sıcaklığın birkaç derece artması değildir. O, kültürümüzün hafızasında yer etmiş bir müjdedir. Havaya düştüğünde sert rüzgârların dili yumuşar. Güneş biraz daha içten ısıtır yeryüzünü. İnsan ruhu da bundan nasibini alır; karamsarlık yerini hafif bir tebessüme bırakır.

Ardından suya düşer cemre. Buz tutmuş dereler çözülür, akarsular yeniden çağlamaya başlar. Su, hayatın en berrak sembolüdür. Tıpkı doğa gibi insan da arınmak ister; kırgınlıklarını, yorgunluklarını geride bırakıp taze bir başlangıca adım atmak ister.

Ve nihayet cemre toprağa düşer. İşte asıl mucize burada başlar. Soğukla sertleşmiş toprak ısınır, tohumlar kıpırdanır, dallar tomurcuklanır. Çiftçi için umut, şehirde yaşayan için baharın kokusudur bu. Toprağa düşen cemre; emeğin, sabrın ve bereketin habercisidir.

Cemre geleneği bize şunu hatırlatır: Hayat her zaman yeniden başlar. En sert kışın ardından bile bahar gelir. Doğa nasıl sabırla bekler ve zamanı geldiğinde yeniden yeşerirse, insan da umudunu diri tutmalıdır.

Belki de cemre sadece havaya, suya ve toprağa değil; kalplerimize de düşüyordur. İçimizi ısıtan o ince umut, yeni başlangıçlara cesaret veren o kıpırtı… İşte baharın asıl müjdesi budur.

Bahar hepimize iyi gelsin.