6 Şubat…

Takvimlerde sadece bir gün gibi duruyor belki ama bu topraklarda artık bir hafıza, bir acı, bir sorumluluk anlamına geliyor.

O sabah saat 04.17’de yalnızca binalar yıkılmadı.

Hayatlar yarım kaldı, hayaller enkaz altında kaldı, şehirlerin sesi sustu.

Gaziantep’ten Kahramanmaraş’a, Hatay’dan Adıyaman’a kadar uzanan geniş bir coğrafyada aynı cümle yankılandı:

“Her şey bir anda oldu.”

Ama aslında bir anda olmadı.

Yıllardır ihmal edilen denetimler, görmezden gelinen uyarılar, “bir şey olmaz” rahatlığı bu yıkımın sessiz ortaklarıydı. Deprem doğanın gerçeğiydi ama felaketin büyüklüğü insan hatasının sonucuydu.

6 Şubat bize çok şey öğretti.

Enkaz başında beklemenin ne demek olduğunu…

Bir mesajın saatlerce “iletilmedi” yazısıyla kalmasının nasıl bir çaresizlik olduğunu…

Bir şehrin karanlıkta, soğukta ve sessizlikte nasıl hayatta kalmaya çalıştığını…

Ama aynı zamanda başka bir yüzümüzü de gördük.

Tanımadığımız insanların el ele verişini,

Bir tas çorbayla umut taşıyanları,

Gecenin bir yarısı hiç düşünmeden yola çıkan vicdanı…

Aradan zaman geçti.

Enkazlar kaldırıldı, yollar açıldı, yeni binalar yükselmeye başladı.

Ama acılar takvimle silinmiyor.

Bir anne hâlâ aynı saatte uyanıyor.

Bir çocuk hâlâ siren sesinde ürperiyor.

Bir şehir hâlâ eksik.

6 Şubat’ı anmak sadece bir tören meselesi değildir.

Gerçek anma; sağlam binalar yapmak,

Bilimi dinlemek,

Rantı değil insanı öncelemekle olur.

Eğer ders almazsak,

Eğer “unutmak” ile “iyileşmek” arasındaki farkı kavrayamazsak,

Bir gün yine aynı cümleyi kurarız:

“Keşke…”

6 Şubat bir yas günüdür ama aynı zamanda bir söz verme günüdür.

Kaybettiklerimize borcumuz var.

Unutmamaya, unutturmamaya ve bir daha aynı acıyı yaşamamaya dair…

Çünkü bu tarih artık sadece bir gün değil;

Bu tarih, hepimizin vicdanında yazılıdır.

#depremoldu

#6şubat