Her yıl takvimler 14 Şubat’ı gösterdiğinde vitrinler kırmızıya bürünüyor, kalpler havada uçuşuyor, çiçekçilerde uzun kuyruklar oluşuyor. Adına “Sevgililer Günü” denilen bu gün, kimileri için romantizmin zirvesi, kimileri içinse tüketim çılgınlığının en belirgin örneklerinden biri. Peki gerçekten sevgi bir güne sığdırılabilir mi?

Sevgi; bir çiçeğin fiyat etiketiyle ölçülemez, pahalı hediyelerle ispatlanamaz. Sevgi, günlük hayatın içinde saklıdır. Sabah içten bir “günaydın” demekte, zor günde yanında olmaktadır, paylaşmakta ve anlamaktadır. Ancak 14 Şubat geldiğinde sevgi adeta bir zorunluluğa, bir gösteriye dönüşüyor. Hediye alınmazsa eksik hissedilen, sosyal medyada paylaşılmazsa yaşanmamış sayılan bir duygu hâline geliyor.

Bu durumun arkasında ise güçlü bir tüketim kültürü var. Günler öncesinden başlayan reklamlar, kampanyalar ve “özel fırsatlar”, insanlara sevginin ancak alışverişle ifade edilebileceği düşüncesini aşılıyor. Böylece duygular bile piyasanın kurallarına göre şekilleniyor.

Oysa sevgi; takvimle sınırlanmayacak kadar derin, kampanyalarla anlatılamayacak kadar samimi bir değerdir. Bir ilişkiyi güçlü kılan şey yılda bir gün yapılan sürprizler değil, yılın her günü gösterilen özen ve saygıdır. Sevdiklerimizi hatırlamak için özel bir gün beklemek, aslında sevginin doğasına da aykırıdır.

Belki de 14 Şubat’a karşı çıkmak yerine onu yeniden anlamlandırmak gerekir. Gösterişten uzak, beklentisiz, sade bir hatırlayış günü… Bir telefon, içten bir söz, küçük bir jest. Çünkü sevgi en çok sadelikte anlam bulur.

Sonuç olarak, sevgi ne kırmızı kalplerden ibarettir ne de pahalı hediyelerden. Gerçek sevgi, hayatın her anına yayılan bir sorumluluk ve emektir. Eğer sevgi sadece 14 Şubat’ta hatırlanıyorsa, orada sevginin kendisini değil, yalnızca bir günün zırvasını konuşuyoruz demektir.