“Hem fakirlik korkusu ile çocuklarınızı öldürmeyin! 

Onları da sizi de biz rızıklandırırız. 

Şübhesiz onları öldürmek, büyük bir günahtır!..”

(İsra,31)

“Gerek nefsine ve gerek evlâd ve taallukātına -yakınlarına- 

hayat malzemesini tedârik etmek Allah’ın vazîfesidir. 

Evet mâdem hayâtı veren O’dur. 

Ve o hayâtı koruyacak levâzımâtı -lâzım şeyleri- da O verecektir. 

Yalnız,

 hükûmetin asker için erzak depolarında cem‘ettiği -topladığı- 

erzâkı –rızıkları- askerlere taşıttırdığı, 

temizletip öğüttürdüğü ve pişirttirdiği gibi, 

Cenâb-ı Hakk da 

hayat için lâzım olan levâzımâtı küre-i arz -yeryüzü- tarlasında yaratıp

 cem‘ ettikten sonra, 

o erzâkın toplanmasını ve sâir ahvâlini -hâllerini- insana yaptırır ki,

 insana bir meşgûliyet, bir eğlence olsun 

ve insan atâlet ve betâlet -tenbellik ve boş durmak- azâbından kurtulsun.

Ey insan! 

Rahm-ı mâderde --ana rahminde iken, tıfıl -çocuk- iken, 

ihtiyâr -seçme kabiliyeti- ve iktidardan mahrum bir vaziyette iken, 

seni pek leziz rızıklarla besleyen Allah, 

sen hayatta kaldıkça senin o rızkını verecektir. 

Baksana! 

Her bahar mevsiminde sath-ı arzda -yeryüzünde- yaratılan 

envâ‘-ı erzâkı -rızık çeşitlerini- kim yaratıyor ve kimler için yaratıyor? 

Senin ağzına getirip sokacak değil ya!..” 

(Mesnevî-i Nûriye, Şemme, 201)